Niedziela czwartego tygodnia Wielkiego Postu: Straszna możliwość

Zobacz także

• Wielka Sobota: Wielka podziemna rzeka
• Wielki Piątek: Wystarczy trochę gwoździ
• Wielki Czwartek: Pierwszeństwo miłości
• Wielka Środa: Judasz, mój brat

Wprowadzenie do medytacji
Odkupienie jest darem zbawienia, który wymaga, by człowiek przyjął je jako istota wolna. Ten, kto się upiera i nie chce otworzyć swego serca na Ewangelię, idzie ku „wiecznej zagładzie, z dala od oblicza Pańskiego i od potężnego majestatu Jego” (2 Tes 1,9). Obrazy, za pomocą których Pismo Święte przedstawia piekło, winny być właściwie interpretowane. Wyrażają one kompletną frustrację i pustkę życia bez Boga. Piekło, bardziej niż obrazem miejsca, jest obrazem sytuacji, w której dobrowolnie i ostatecznie znalazł się człowiek, poprzez oddalenie się od Boga, źródła życia i radości. „Potępienia” nie można jednak przypisać Bogu, ponieważ On w swoim miłosierdziu i miłości, nie może chcieć czego innego, jak tylko zbawienia wszystkich istot przez Siebie stworzonych. Faktycznie, to stworzenie jest tym, które zamyka się na Jego miłość. Bóg swym wyrokiem tylko potwierdza opcję ostatecznego oddalenia się od Niego, wybraną dobrowolnie i przypieczętowaną śmiercią. Wiara chrześcijańska uczy, że w tym ryzyku „tak” lub „nie”, które podejmuje wolne stworzenie, był ktoś, kto już powiedział „nie”: szatani, stworzenia duchowe, które zbuntowały się przeciwko miłości Boga. Ich los jest dla nas jak przestroga: jest ustawicznym wezwaniem do unikania tragedii, którą powoduje grzech i do kształtowania naszej egzystencji na wzór Chrystusa, która wyraża się w słowie „tak” danemu Bogu. Potępienie pozostaje realną możliwością, daną tylko tym, którzy w niej bezpośrednio uczestniczą. Myśl o piekle nie powinna stwarzać psychozy lub strachu, lecz być koniecznym i zbawczym ostrzeżeniem dla wolności w zakresie obwieszczenia Chrystusa zmartwychwstałego, że zwyciężył szatana i zesłał Ducha Świętego, który pozwala nam wołać: „Abba, Ojcze” (Rz 8,15) (28 lipca 1999).

Słuchanie słowa
Pobudził Pan ducha Cyrusa, króla perskiego, tak iż obwieścił on również na piśmie, co następuje: „Tak mówi Cyrus, król perski: Wszystkie państwa ziemi dał mi Pan, Bóg niebios. I On mi rozkazał zbudować Mu dom w Jerozolimie, w Judzie. Jeśli z całego ludu Jego jest między wami jeszcze ktoś, to niech Bóg Jego będzie z nim, a niech idzie” (por. 2 Krn 36,14-16. 19-23).
A Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia. Łaską bowiem jesteście zbawieni. Razem też wskrzesił i razem posadził na wyżynach niebieskich w Chrystusie Jezusie (por. Ef 2,4-10).
Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne… A sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność, aniżeli światło: bo złe były ich uczynki (por. J 3,14-21).

Refleksja
Czy kierujesz się wiarą Kościoła, gdy chodzi o piekło? W odniesieniu do piekła, co najbardziej cię niepokoi: zobojętnienie, strach, czy żal? Czy prosisz czasem Boga, by cię zachował od potępienia wiecznego? Czy modlisz się za dusze zmarłych potrzebujące oczyszczenia?

Modlitwa
Prośmy Boga, aby zachował nas od potępienia i dołączył do grona swoich wybranych (28 lipca 1999).

Ref.: Chwała Tobie!
- Trójco Święta, ostateczny spoczynku każdego serca. Ref…
- Trójco Święta, uścisku miłości wszystkich ludzi.
- Trójco Święta, wybawienie od śmierci wiecznej.
- Trójco Święta, błogosławieństwo ubogich w duchu.
- Trójco Święta, sanktuarium pielgrzymujących w wierze.
- Trójco Święta, hejnale budzący do życia.
- Trójco Święta, oczyszczenie z każdego grzechu.
- Trójco Święta, bezpieczna ochrono przed piekłem.
- Trójco Święta, szkoło życia naszej wolności.
- Trójco Święta, obrazie doskonałej wspólnoty.

Myśli dla życia
Każdy usiłuje myśleć i działać tak, jak gdyby był nieśmiertelnym panem własnego życia. Jednak obrzęd posypania głów popiołem, na początku Wielkiego Postu, przypomniał nam, że jesteśmy prochem. Oto tajemnica nicości i wielkości osoby ludzkiej, przeznaczonej do wspólnoty z Bogiem, do wieczności, do prawdziwego wyzwolenia. Wszystko przemija, tylko Bóg trwa na zawsze. Jedyną wartością, która się liczy, jest świętość życia.

Do zapamiętania
Bóg, który cię stworzył, nie może cię zbawić bez ciebie (św. Augustyn).