Wielka Środa: Judasz, mój brat

Zobacz także

• Wielka Sobota: Wielka podziemna rzeka
• Wielki Piątek: Wystarczy trochę gwoździ
• Wielki Czwartek: Pierwszeństwo miłości
• Wielki Wtorek: Zażyłość z Chrystusem

Wprowadzenie do medytacji
Nawrócenie jest aktem wewnętrznym o szczególnym znaczeniu, w którym człowiek nie może być zastąpiony kimś drugim, nie może też „wykorzenić się” ze wspólnoty. Mimo że wspólnota braterska wierzących, uczestników liturgii sakramentalnej, sprzyja w ogromnej mierze nawróceniu osobowemu, to jednak ostatecznie, jest rzeczą konieczną, by w tym akcie człowiek wypowiedział się indywidualnie, z całą świadomością swego zaufania Bogu, stając przed Nim jak psalmista, aby wyznać: „Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem”.
Kościół zatem, obserwując wiernie wielowiekową praktykę sakramentu pokuty – praktykę spowiedzi indywidualnej, złączonej z osobowym aktem żalu, postanowieniem poprawy i zadośćuczynieniem – broni szczególnego prawa ludzkiej duszy. Jest to prawo do osobistego spotkania się z Chrystusem ukrzyżowanym, który przebacza, z Chrystusem przemawiającym przez szafarza pojednania: „Twoje grzechy zostały odpuszczone, idź i od tej pory już nie grzesz”. Jest to również prawo Chrystusa wobec każdego człowieka odkupionego przez Niego. Jest to prawo do spotkania się z każdym z nas w kluczowym momencie życia, którym jest nawrócenie i przebaczenie.
Kościół, sprawując sakrament pokuty, potwierdza wyraźnie swą wiarę w tajemnicę odkupienia, jako rzeczywistość żywą i ożywiającą, która odpowiada wewnętrznej prawdzie człowieka, jego świadomości, a także pragnieniom ludzkiego sumienia. Kościół nowego adwentu, powinien być Kościołem Eucharystii i pokuty, by mógł wypełnić swoje posłannictwo (Redemptor hominis, 20).
Słuchanie słowa
Ja się nie oparłem, ani się nie cofnąłem. Pan Bóg Mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyniłem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam. Blisko jest ten, który mnie uniewinni. Kto się odważy toczyć spór ze Mną? Wystąpmy razem! Kto jest moim oskarżycielem? Niech się zbliży do Mnie! Oto Pan Bóg Mnie wspomaga. Któż mnie potępi? (por. Iz 50,
4-9a).
A gdy jedli, Jezus rzekł: „Jeden z was Mnie zdradzi, ten, który ze Mną rękę zanurza w misie. Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, jak o nim jest napisane, lecz biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany. Byłoby lepiej dla tego człowieka, gdyby się nie narodził”. Judasz, zdrajca, powiedział: „Czy nie ja, Rabbi?” Odpowiedział mu: „Tak jest, ty” (por. Mt 26,14-25).
Refleksja
Jak zbliżasz się do Jezusa: z sercem ucznia, czy z mentalnością na wskroś pogańską? Czy przyjmujesz postawę posłuszeństwa Chrystusowi, czy też chcesz wszędzie spełniać swoją wolę? Czy jesteś świadomy ciężaru grzechu i jego konsekwencji dla siebie i dla innych? Jak przygotowujesz się do uczestnictwa w liturgii Wielkiego Czwartku?
Modlitwa
Pomni, że Chrystus, zapraszając nas na ucztę eucharystyczną, powtarza: „nawróćcie się”, módlmy się o zrozumienie ścisłego związku między Eucharystią i sakramentem pokuty (Redemptor hominis, 20).

Ref.: Ojcze, ja także jestem Judaszem!
- Kiedy stoję przed Tobą ciałem, a nie sercem. Ref…
- Kiedy realizuję tylko swoją wolę.
- Kiedy zapominam o dobrodziejstwach otrzymanych od Ciebie.
- Kiedy odbieram wszystko inaczej niż jest w rzeczywistości.
- Kiedy Cię zdradzam nawet w małych rzeczach.
- Kiedy staję się nieczułym na łaskę.
- Kiedy nie uważam się za grzesznika.
- Kiedy separuję się od wspólnoty braci.
- Kiedy nie uzmysławiam sobie konsekwencji moich czynów.
- Kiedy wątpię w Twoje miłosierdzie.
Myśli dla życia
Oto Chrystus klęczący przed ubogimi, by umyć ich stopy w posłudze niewolnika, siedzący przy stole paschalnym. Podczas gdy spożywa wieczerzę, jeden, który jest z Nim, obmyśla zdradę; drugi wkrótce się Go zaprze. Czy tak odpłaca się za miłość ukrytą w chlebie i w winie, a potem dopełnioną na krzyżu?
Do zapamiętania
Biedny Judaszu! Biedny mój bracie! Największym grzechem nie jest sprzedanie Chrystusa, lecz rozpacz (don Primo Mazzolari).