Wielki Czwartek: Pierwszeństwo miłości

Zobacz także

• Wielka Sobota: Wielka podziemna rzeka
• Wielki Piątek: Wystarczy trochę gwoździ
• Wielka Środa: Judasz, mój brat
• Wielki Wtorek: Zażyłość z Chrystusem

Wprowadzenie do medytacji
Na tle „wielkiego misterium”, które wyraża się w oblubieńczej relacji między Chrystusem a Kościołem, jest możliwe odpowiednie zrozumienie faktu powołania „dwunastu”. Powołując na apostołów tylko mężczyzn, Chrystus działał w sposób całkowicie wolny i suwerenny. Uczynił to mocą tej samej wolności, z jaką w całym swoim zachowaniu podkreślał godność i powołanie kobiety, bez zwracania uwagi na panujące zwyczaje i na tradycję usankcjonowaną prawem.
„Dwunastu” jest z Chrystusem w czasie ostatniej wieczerzy, i tylko oni otrzymują sakramentalne polecenie: „To czyńcie na moją pamiątkę” (Łk 22,19), związane z ustanowieniem Eucharystii. Oni w wieczór Zmartwychwstania otrzymają też Ducha Świętego dla odpuszczania grzechów: „Komu grzechy odpuścicie, będą odpuszczone; a którym zatrzymacie, będą zatrzymane” (J 20,23).
Znajdujemy się w centrum misterium paschalnego, które objawia do głębi oblubieńczą miłość Boga. Chrystus jest Oblubieńcem, ponieważ „dał samego siebie”: Jego ciało zostało „dane”, Jego krew została „przelana”. W ten sposób „do końca ich umiłował” (J 13,1). „Szczery dar” ofiarowany na krzyżu podkreśla w zasadniczy sposób sens oblubieńczej miłości Boga. Chrystus jest Oblubieńcem Kościoła, jako Odkupiciel świata. Eucharystia jest sakramentem naszego odkupienia. Czyni ona w sakramentalny sposób obecnym akt odkupienia Chrystusa, będącego twórcą Kościoła, czyli Jego Ciała. Przez to „Ciało” Chrystus jest zjednoczony jako Oblubieniec ze swoją oblubienicą. Jeżeli Chrystus, ustanawiając Eucharystię, połączył ją w sposób tak wyraźny z kapłańską posługą apostołów, wolno myśleć, że w taki sam sposób chciał wyrazić relacje między mężczyzną a kobietą, między tym, co „żeńskie” i tym, co „męskie” stworzone przez Boga, bądź to w misterium stworzenia, bądź też odkupienia (Mulieris dignitatem, 26).
Słuchanie słowa
Niech każdy postara się o baranka. Spożywać będziecie pospiesznie, gdyż jest to Pascha na cześć Pana. Dzień ten będzie dla was dniem pamiętnym i obchodzić go będziecie jako święto dla uczczenia Pana. Po wszystkie pokolenia – na zawsze w tym dniu będziecie świętować (por. Wj 12,1-8. 11-14).
Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb albo pijecie z tego kielicha, śmierć Pana głosicie, aż przyjdzie (por. 1 Kor 11,23-26).
Jezus umiłowawszy swoich, do końca ich umiłował; wstał od wieczerzy i złożył szaty, i zaczął umywać uczniom nogi. Piotr rzekł do Niego: „Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał”. Powiedział do niego Jezus: „Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną”. Piotr odpowiedział: „Panie, nie tylko nogi moje, ale ręce i głowę” (por. J 13,1-15).
Refleksja
Dlaczego Jan ewangelista nie opowiada o ustanowieniu Eucharystii, lecz o umywaniu nóg apostołom? Jakie myśli nasuwa ci osoba Jezusa, schylająca się i umywająca nogi? Co przypomina ci znak chleba, w którym Chrystus pozostał między nami? Czego żądałby od ciebie Chrystus, gdyby faktycznie powołał cię do służby?
Modlitwa
Przekonani, że Kościół żyje Eucharystią, trwajmy na modlitwie wzywając Jezusa Chrystusa, Baranka Bożego, zabitego dla naszego zbawienia.

Ref.: Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi!
- Jezu, który spożywałeś Paschę w Wieczerniku. Ref…
- Jezu, który ubrałeś odzienie służącego.
- Jezu, który umyłeś nogi każdemu z apostołów.
- Jezu, który ukochałeś swoich aż do końca.
- Jezu, który dałeś nowe przykazanie.
- Jezu, który prosiłeś, aby wszyscy Cię naśladowali.
- Jezu, który uczyłeś swoim przykładem.
- Jezu, który doceniłeś znak chleba.
- Jezu, który odnowiłeś znaczenie Paschy.
- Jezu, który obrałeś drogę pokory.
Myśli dla życia
Bardzo wymownym jest gest „umywania nóg”, zwłaszcza gdy wykonuje się go wobec przedstawicieli całej wspólnoty, a szczególnie wobec osób doświadczonych przez życie. Zaproszenie Chrystusa: „To czyńcie na moją pamiątkę” przekracza zwykły obrzęd: przywołuje pewien styl życia włączony w pokorną służbę i w miłość braterską w czystości serca. Kościół świętuje otwarcie Triduum Paschalnego. Także i ty podziękuj Panu za tych, którzy we wspólnocie konsekrują Chleb i odpuszczają grzechy; odnów swoje zobowiązanie wobec jedności w Kościele i ofiaruj coś biednym.
Do zapamiętania
Autorytatywnie poucza się, kiedy wpierw się czyni, a potem się mówi (św. Grzegorz Wielki).