Wielka Sobota: Wielka podziemna rzeka

Zobacz także

• Wielki Piątek: Wystarczy trochę gwoździ
• Wielki Czwartek: Pierwszeństwo miłości
• Wielka Środa: Judasz, mój brat
• Wielki Wtorek: Zażyłość z Chrystusem

Wprowadzenie do medytacji
Całe życie chrześcijańskie jest wielkim pielgrzymowaniem do domu Ojca. To, co chrześcijanin któregoś dnia będzie przeżywał w pełni, już dzisiaj w jakiś sposób w tym antycypuje. Pascha Pana jest faktycznie początkiem życia w świecie, który nadejdzie. Życie obecne jest już znakiem zbawienia: realizuje się w fenomenie Jezusa z Nazaretu, osiąga swoją kulminację w zmartwychwstaniu, a z chwilą ostatecznego przyjścia Chrystusa, znajdzie swoje dopełnienie. Fakt Wcielenia, krzyża i zmartwychwstania, stanowi już ostateczne objawienie się Boga. Życie chrześcijanina jest uczestnictwem w misterium paschalnym, jako droga krzyża i zmartwychwstania. Droga krzyża, ponieważ nasza egzystencja ciągle znajduje się pod oczyszczającym sitem, które pozwala wyjść poza struktury starego świata naznaczonego grzechem. Droga zmartwychwstania, ponieważ Ojciec, pobudzając Chrystusa do życia, zniszczył grzech, przez który „sąd krzyża” staje się triumfem Prawdy i Miłości Bożej nad przewrotnością świata.
Życie chrześcijańskie jest ostatecznie wzrastaniem ku tajemnicy Paschy wieczystej. Wymaga ona zatrzymania wzroku na celu, który jest przed nami; na rzeczywistościach ostatecznych, a równocześnie żąda zaangażowania się w rzeczywistość „przedostatnią”. Akcentowanie prymatu wieczności nie przeszkadza, byśmy przeżywali uczciwie, w świetle Bożym, rzeczywistość historyczną. Chodzi tu o oczyszczenie uczuć ludzkich i czynności ziemskich, gdyż przez nie najbardziej prześwieca tajemnica Paschy Pana. Opcja ostateczna i rzeczywistość ziemska, nie stoją wobec siebie w opozycji, lecz się dopełniają. Światło wieczności oświeca życie i całą historię człowieka na ziemi (11 sierpnia 1999).
Słuchanie słowa
Zatem przez chrzest zanurzający nas w śmierć, zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie – jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca. Chrystus umarł dla grzechu tylko raz, a że żyje, żyje dla Boga. Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, żyjecie zaś dla Boga w Jezusie Chrystusie (por. Rz 6,3-11).
Wczesnym rankiem w pierwszy dzień tygodnia Maria Magdalena, Maria matka Jakuba i Salome, przyszły do grobu, gdy słońce wzeszło. Zauważyły, że kamień był już odsunięty, a był bardzo duży. Weszły więc do grobu i ujrzały młodzieńca siedzącego po prawej stronie i bardzo się przestraszyły. Lecz on rzekł do nich: „Nie bójcie się!” Szukacie Jezusa z Nazaretu, ukrzyżowanego; powstał, nie ma Go tu. Oto miejsce, gdzie Go złożyli”. Lecz idźcie i powiedzcie Jego uczniom i Piotrowi: Idzie przed wami do Galilei, tam Go ujrzycie” (por. Mk 16,1-8).
Refleksja
Czy umiesz w milczeniu oczekiwać tego, co Bóg przygotował dla ciebie, dla Kościoła i dla świata? Jak będziesz przeżywał Paschę chrześcijańską? Czy radujesz się, że możesz dzisiaj przeżywać Wielkanoc wraz z milionami chrześcijan na całym świecie? Jakie znaczenie ma dla ciebie tegoroczna Wielkanoc?
Modlitwa
Tajemnica zwycięstwa Chrystusa nad grzechem świata jest zachowana u Ojca w niebie, którego teraz prosimy z ufnością (17 kwietnia 1999).

Ref.: Ojcze, otwórz nasze groby!
- Ponieważ bez Zmartwychwstania niepewna jest przyszłość. Ref…
- Ponieważ bez Zmartwychwstania wiara pozbawiona jest fundamentów.
- Ponieważ bez Zmartwychwstania zło święciłoby triumfy.
- Ponieważ bez Zmartwychwstania teraźniejszość jest wszystkim.
- Ponieważ bez Zmartwychwstania ciemność jest bez świtania.
- Ponieważ bez Zmartwychwstania społeczeństwu brakuje alternatywy.
- Ponieważ bez Zmartwychwstania Kościół ma tylko zasoby ziemskie.
- Ponieważ bez Zmartwychwstania śmierć staje się zwycięzcą.
- Ponieważ bez Zmartwychwstania horyzont pozostaje ograniczony.
- Ponieważ bez Zmartwychwstania sens życia jest tajemnicą.
Myśli dla życia
Wigilia paschalna stanowi istotę wiary, która wyraża się w stopniowym zbliżaniu się do Jezusa Chrystusa; w zapaleniu paschału z zaznaczeniem bieżącego roku (Chrystus, Panem czasu); w odnowieniu przyrzeczeń chrzcielnych, w śpiewie: Chwała, Alleluja, Orędzia wielkanocnego; w składaniu życzeń.
Słowo: „zmartwychwstanie” jest zachowane i nigdy nie zostało zastąpione przez „przeżycie”, „przemianę”, „reformę”, „postęp”, czy „rewolucję”. Zmartwychwstanie powinno stać się przedmiotem pragnień chrześcijan: Wielkanoc nie jest tylko dniem szczególnym, jest też tajemnicą życia.
Do zapamiętania
Nadzieja ogląda kłos, podczas gdy moje oczy widzą ziarno, które umiera (don Primo Mazzolari).