(Ps 1,1-4.6)
REFREN: Błogosławiony, kto zaufał Panu

Błogosławiony człowiek, który nie idzie za radą występnych,
nie wchodzi na drogę grzeszników
i nie zasiada w gronie szyderców,
lecz w prawie Pańskim upodobał sobie
i rozmyśla nad nim dniem i nocą.

On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą,
które wydaje owoc w swoim czasie,
liście jego nie więdną,
a wszystko, co czyni, jest udane.

Co innego grzesznicy:
są jak plewa, którą wiatr rozmiata.
Albowiem znana jest Panu droga sprawiedliwych,
a droga występnych zaginie.

(Mt 4,17)
Pan mówi: Nawracajcie się, bliskie jest Królestwo niebieskie.

(Łk 9,22-25)
Jezus powiedział do swoich uczniów: Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć: będzie odrzucony przez starszyznę, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; będzie zabity, a trzeciego dnia zmartwychwstanie. Potem mówił do wszystkich: Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje! Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa. Bo cóż za korzyść ma człowiek, jeśli cały świat zyska, a siebie zatraci lub szkodę poniesie?

Download audio file (23_Ksiega_Powtorzonego_Prawa_20-24.mp3)

Czytelnicy mogli znaleźć w  nim wskazówki jak mądrze skorzystać z czasu jakim jest Wielki Post, dowiedzieć się jak ten okres przeżywają znane osoby: Krzysztof Ziemiec, Adam Woronowicz i Michał Lorenc oraz przeczytać co dla przedsiębiorcy Dariusza Żuka oznacza jałmużna a dla cukiernika Andrzeja Bliklego poszczenie.

 „Poprzez naszą gazetę pragniemy zwrócić uwagę warszawiaków na to, że dzisiejszy dzień jest inny niż każdy oraz zachęcić do chwili refleksji nad własnym życiem i poszukania odpowiedzi na ważne pytania: Kim jest dla mnie Bóg? Jaki jest sens mojego życia?. Mamy nadzieję że „Niecodziennik” pomoże naszym czytelnikom dobrze rozpocząć Wielki Post. Wychodząc na ulice miasta chcieliśmy dotrzeć też do tych osób, które niekoniecznie pojawią się dziś w Kościele” deklarował redaktor naczelny „Niecodziennika” Zbigniew Kaliszuk.

W dystrybucję gazety zaangażowanych było dwustu wolontariuszy. 100 tysięczny nakład rozszedł się prawie w całości.

U nas przeczytasz gazetę w wersji on-line !

„W akcji chodzi o 3 rzeczy – mówi Michał Baran, prezes warszawskiego KSM – po pierwsze swoją obecnością zasygnalizować, że „In vitro” nie jest w porządku, po drugie zainteresowanym i przechodniom wręczać materiały ukazujące prawdę o „In vitro” oraz dostępnych alternatywach, no i po trzecie, najważniejsze, modlić się. Sam pomysł na akcję zaczerpnięty jest z amerykańskiej kampanii „40 Days for Life”: To oni nas zainspirowali, ale też niejako przyjęli pod swoje skrzydła, zezwalając na dołączenie do ogólnoświatowej kampanii – mówi organizator – a ich dorobek jest naprawdę imponujący.

Jak można wyczytać na oficjalnej stronie „40 Days for Life”, na skutek 40-dniowych modlitw pod klinikami aborcyjnymi oraz w innych miejscach publicznych, w ramach 1,633 dotychczasowych akcji udokumentowano 5,045 przypadków rezygnacji kobiety z decyzji o aborcji, 61 rezygnacji pracowników przemysłu aborcyjnego oraz 21 likwidacji klinik aborcyjnych w bezpośrednim następstwie akcji.

2-3 jednogodzinne dyżury modlitewne w tygodniu pod kliniką in-vitro do których zachęca młodzież z KSM, mogą stanowić bardzo konstruktywną formę wielkopostnego wyrzeczenia. Nie ma chyba piękniejszego daru dla drugiego człowieka, niż dar życia.

Więcej informacji, w tym szczegóły odnośnie tego jak dołączyć do akcji znajdują się na stronie: www.40dni.ksm.org.pl

Rada ma obowiązek dostarczyć tę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Skarga jest obszernym dokumentem, liczącym 250 stron. Zawiera m.in. wyjaśnienia kwestii finansowych Fundacji – podawanych przez KRRiT jako główny powód odmowy miejsca na multipleksie cyfrowym dla TV TRWAM.

– Argument, że nie złożyliśmy stosownych wyjaśnień w kwestii zapożyczenia Fundacji jest nieprawdziwy – mówi w rozmowie z KAI Lidia Kochanowicz z Fundacji Lux Veritatis w Warszawie. – Sprawozdanie finansowe za rok 2009 Fundacji z obszernym opisem zadłużenia i jego spłaty złożyliśmy razem z wnioskiem o miejsce na cyfrowym multipleksie – tłumaczy. – Dodatkowo później, 5 kwietnia ub.r., złożyliśmy drugie wyjaśnienie dotyczące już samej pożyczki, z zaznaczeniem, że termin spłaty obejmuje lata 2015-2019. Odtajniliśmy także – za zgodą Zgromadzenia Redemptorystów – punkt umowy dotyczący warunków spłaty.

Chodzi o pożyczkę, jakiej Fundacji udzieliła Prowincja Zgromadzenia Redemptorystów na okres 2002-2019.

Zdaniem Lidii Kochanowicz, rozmowy z KRRiT są niezwykle trudne, ponieważ nie opierają się na argumentach, a ocena wniosku Fundacji o miejsce na multipleksie dla TV TRWAM była „wybiórcza i dowolna”. – Wiemy, że sprawa jest trudna, ale chodzi nie tylko o nas, ale i o inne podmioty starające się o miejsce na multipleksie, ponieważ nie tylko my zostaliśmy ocenieni według wybiórczych kryteriów – podkreśla Kochanowicz. Ma ona nadzieję, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zajmie się tą sprawą w krótkim terminie, a samo rozpatrywanie skargi nie będzie ciągnąć się latami.

17 stycznia Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji podjęła uchwałę o utrzymaniu w mocy poprzednio podjętej decyzji koncesyjnej, w której nie przyznano TV Trwam miejsca na multipleksie.

„Wniosek Fundacji został odrzucony z powodów ekonomiczno-finansowych” – przekonywał wówczas przewodniczący KRRiT Jan Dworak. Poinformował, że z dokumentacji jaką dysponowała Rada wynika, iż majątek Fundacji Lux Veritatis wynosi ok. 90 mln zł, ale ponad połowę stanowi pożyczka, jakiej udzieliła Fundacji Polska Prowincja Zgromadzenia Redemptorystów na okres 2002-2019.

Na pytanie ze strony biura KRRiT o warunki spłaty tej pożyczki, której termin mija w okresie koncesjonowania, nie otrzymaliśmy żadnej odpowiedzi, jedynie informację, że zostało to objęte dyskrecją pomiędzy stronami – mówił Dworak.

Przeciwko decyzji KRRiT odbyły się już dwie uliczne manifestacje w Warszawie i Olsztynie. Zbierane są też podpisy pod protestem, a swój sprzeciw wyrażali hierarchowie Kościoła oraz organizacje i stowarzyszenia katolickie a nawet radni kilku miast.

W sprawie TV Trwam wystąpiła „w imię zasady równości i pluralizmu” Rada Stała KEP. 16 stycznia w specjalnym oświadczeniu biskupi wyrazili nadzieję, że „TV Trwam – nadająca od ponad ośmiu lat i wykazująca stabilność finansową – zostanie włączona do systemu telewizji cyfrowej w Polsce”.

Za: KAI

Jej drogę życiową od pocałunków na ekranie z Elvisem do klasztoru kontemplacyjnego opowiada amerykański film dokumentalny, pozwalając przy okazji zajrzeć w życie zakonnicy klauzurowej oraz jej wspólnoty zakonnej. „God Is the Bigger Elvis” otrzymał nominację w kategorii „najlepszy krótki film dokumentalny”, o czym poinformował dziennik „USA Today”. 73-letnia matka Dolores jest przełożoną w opactwie „Regina Laudis” koło Bethlehem w stanie Connecticut w USA.

„Szalałam za Hollywood” – przyznała zakonnica. – Ale nie opuściłam go dlatego, że jest to miejsce grzechu. Wyjechałam z Hollywood, bo nagliła mnie tajemnicza sprawa, jaką jest powołanie” – mówi w filmie matka Dolores i wyjaśnia: „To było wołanie od Boga, wołanie miłości. To tak, jakby spytać dlaczego się wspinamy na góry?”

Reżyserka Rebecca Cammisa powiedziała, że jej dokument jest całkowicie sprzeczny z aktualną kulturą, bo przecież pokazuje, że chodzi w nim o “wykształcone, atrakcyjne kobiety”, które miały wielu przyjaciół i wielbicieli, ale „które żyły w świecie nie mającym im zbyt wiele do zaoferowania”. Rebecca Cammisa sięgnęła po ten temat, ponieważ jej matka była 10 lat w klasztorze zanim zdecydowała się na inne życie.

Siostra John Mary, 44-letnia benedyktynka, powiedziała w filmie, że “każda zakonnica, zanim tu przyszła, ma za sobą jakąś swoją historię”. Ona na przykład, po ukończeniu studiów z zakresu reklamy i marketingu w Oxfordzie, miała problem alkoholowy. Doprowadziło to do zmian życiowych i ostatecznego uspokojenia za murami klasztoru.

Dolores Hart nie zamierza ukrywać swojej przeszłości. Mężczyzna, z którym była zaręczona, ciężko przeżył fakt, że wstąpiła do klasztoru i nigdy się nie ożenił. Regularnie raz w roku odwiedzał w klasztorze swoją dawną narzeczoną. Zmarł w grudniu ub. roku, a jego ostatnie spotkanie z matką Dolores jest jedną z najbardziej wzruszających scen w filmie.

Dolores Hart rozpoczęła swoją filmową karierę w wieku 19 lat występując u boku Elvisa Presleya w filmie „Loving You”. Potem wystąpiła jeszcze w dziewięciu innych filmach, w tym m.in. „King Creole” w 1958 r., również z Presleyem oraz w młodzieżowej komedii „Where the Boys Are”. W monumentalnej biografii św. Franciszka z Asyżu w reżyserii Michaela Curtiza Hart grała rolę św. Klary, a dwa lata później wstąpiła do klasztoru.

Mimo surowych reguł zakonnych i izolacji od świata, matka Dolores jest w dalszym ciągu związana ze światem filmu. Jako jedyna zakonnica uczestniczy w komisji decydującej o wyborze kandydatów, którzy zostaną nominowani do filmowego „Oscara”.

Jako benedyktynka była jedną z referentek wielkiego kongresu nowej ewangelizacji, który odbył się w połowie stycznia br. w Paso Robles w Kalifornii. Swój referat zatytułowała „W jaki sposób kariera w Hollywood doprowadziła mnie do wiary”.

Za: KAI

W auli Pawła VI zgromadziło się około 8 tys. pielgrzymów.

Ojciec Święty przypomniał, że w początkach Kościoła okres czterdziestu dni poprzedzających Triduum Paschalne był czasem szczególnego przygotowania katechumenów do otrzymania sakramentu Chrztu św. i włączenia do Kościoła. Stopniowo był to także czas szczególnego nawrócenia tych, którzy oddalili się od Boga a następnie tych, którzy będąc w pełni w Kościele wiedzieli, iż okres poprzedzający Paschę jest czasem metanoi, przemiany, pokuty, który podejmuje się obecnie, aby spotkać Pana na końcu czasów.

Następnie Benedykt XVI przedstawił biblijną symbolikę czterdziestu dni, czy też czterdziestu lat. Wskazuje ona raczej na „cierpliwą wytrwałość, długą próbę, czas wystarczający, by widzieć dzieła Boga, czas w którym trzeba zdecydować się na podjęcie swoich odpowiedzialności bez odkładania na później. Jest to czas dojrzałych decyzji” – stwierdził papież.

Zaznaczył, że celem chrześcijańskiej liturgii Wielkiego Postu jest „sprzyjanie procesowi odnowy wewnętrznej, w świetle tego długiego doświadczenia biblijnego a nade wszystko, abyśmy nauczyli się naśladować Jezusa, który przez czterdzieści dni spędzonych na pustyni nauczył przezwyciężać pokusy Słowem Bożym”. Jednocześnie Ojciec Święty zauważył, że okres czterdziestu lat pielgrzymowania Izraela na pustyni ukazuje pewną dwuznaczność. Z jednej strony jest to czas szczególnej więzi między Bogiem a Jego ludem, z drugiej zaś jest to okres pokus i największych zagrożeń, kiedy Izrael szemrze przeciw Bogu i chciałby powrócić do pogaństwa, wznosząc sobie bożków, bo chce czcić Boga bliższego i bardziej namacalnego. Tę dwuznaczność można dostrzec także w ziemskim życiu Jezusa, choć oczywiście nie może być w tym wypadku mowy o jakimkolwiek kompromisie z grzechem. Czas pustyni jest okresem szczególnej jedności z Ojcem, z drugiej zaś atakowany jest On przez pokusy szatana, który proponuje Mu drogę mesjańską daleką od Bożego planu, prowadzącą przez władzę, sukces, panowanie, a nie poprzez całkowity dar na krzyżu.

Tej sytuacji dwuznaczności doświadcza także Kościół pielgrzymujący na „pustyni” świata i historii. Z jednej strony możliwość głębokiego doświadczenia Boga, a z drugiej pustynia jako aspekt negatywny „otaczającej nas rzeczywistości: oschłość, ubóstwo słów życia i wartości, sekularyzm i kultura materialistyczna, które zamykają osobę w doczesnym horyzoncie egzystencji pozbawiając ją wszelkich odniesień do transcendencji” – zauważył papież. Doświadczamy ludzkiego egoizmu, niezrozumienia i oszustwa. „Pomimo to, także dla współczesnego Kościoła czas pustyni może przekształcić się w czas łaski, ponieważ mamy pewność, że Bóg może sprawić, aby z nawet najbardziej twardej skały wytrysła żywa woda, która gasi pragnienie i pokrzepia”- podkreślił Benedykt XVI.

Zwracając się do pielgrzymów Ojciec Święty stwierdził, że czas Wielkiego Postu może być dla każdego z nas okresem odnalezienia nowej odwagi, „aby cierpliwie i z wiarą przyjąć wszelką sytuację trudności, ucisku i próby, będąc świadomymi, że Pan sprawi, iż z ciemności wzejdzie nowy dzień. A jeśli będziemy wierni Jezusowi, idąc za Nim drogą krzyża zostanie nam jakby dany na nowo jasny świat Boży, świat światła, prawdy i radości: będzie to nowy świt stworzony przez Boga samego” – powiedział papież.

Za: KAI

Na progu Wielkiego Postu przypominają mi się słowa Benedykta XVI, który powiedział, że Jezus poznał los bitego. Bóg zna los bitego, niesłusznie oskarżonego, opuszczonego, samotnego, odrzuconego, fałszywie oskarżonego, wyśmianego… Taki Bóg jest mi bliski! Bardzo bliski! Taki Bóg powinien być bliski tym, którzy dzisiaj doświadczają losu bitego, wyśmianego, zdradzonego. Bóg, który poznał los bitego jest jedyną nadzieją dla tych, którzy dzisiaj na różny sposób są bici. Od czasu do czasu uświadamiam sobie, że w moim życiu nie ma trudu, bólu, cierpienia, których wcześniej nie doświadczył by Jezus Chrystus. Mój ból, trud, cierpienie jest Mu doskonale znane. Przez moje cierpienia Jezus przeszedł wcześniej niż ja sam! To jest dopiero odkrycie! To jest mój Bóg! Zdobył się na takie szaleństwo z miłości… z miłości do mnie!!!

Byłem przy śmierci Jezusa

W czasie odprawiania Drogi Krzyżowej, pomiędzy poszczególnymi stacjami jest taki moment ciszy. W tej właśnie chwili rozważam cierpienie Jezusa. Staram się iść coraz głębiej i głębiej by nie móc już odchylić duszy od dna (K. Wojtyła). Tam pomiędzy krzykami: Ukrzyżuj! Ukrzyżuj! Tam pomiędzy płaczem kobiet, tam pomiędzy szyderczymi głosami faryzeuszy coraz wyraźniej słyszę moje imię: Artur. Kto to imię wypowiada? To imię wypowiada Jezus, który niosąc krzyż ulicami Jerozolimy myśli o mnie. Myśląc o mnie zdecydował się na taki los, myśląc o mnie pozwolił się ubiczować, myśląc o mnie zgodził się na niesłuszny wyrok. Gdy żołnierz przyłożył gwóźdź do przegubu Jego dłoni myślał o mnie… Cierpiał, walczył i myślał o mnie!!! Jeżeli w czasie tego Wielkiego Postu wytężysz „słuch” to w czasie Drogi Krzyżowej możesz usłyszeć swoje imię. To doświadczenie zmieni Twoje życie. Zapewniam!!!

„Zły” Święty ( Tylko dla łotrów)

Jest jeszcze on – Święty Dobry Łotr, którego Kościół Prawosławny czci jako Świętego Mądrego Łotra. Wydawałoby się, że jest już na przegranej pozycji. Zmarnował wszystkie życiowe szanse. Dokonał zbrodni, za które ponosi teraz – jak sam stwierdza – słuszną karę. W tym  najtragiczniejszym, beznadziejnym momencie swojego podłego życia zwraca się z ufną prośbą do wiszącego na krzyżu obok Jezusa. W odpowiedzi słyszy słowa, które przekazuje nam Pismo Święte: Jeszcze dziś będziesz ze Mną w Raju! To jest pierwsza kanonizacja!!! Jest zatem nadzieja dla Ciebie Łotrze…

O. Artur Pyza – franciszkanin

 Liczba czterdzieści jest więc w Biblii zarezerwowana dla dzieł oczyszczenia, dzieł przygotowania do jakiegoś ważnego, przełomowego wydarzenia w historii pojedynczego człowieka lub historii danego narodu. Stąd okres przygotowania do pamiątki Wielkiej Nocy Zmartwychwstania Chrystusa wydłużono do czterdziestu dni. Uznano bowiem, że najlepszym sposobem na to, aby przygotować się do odrodzenia duchowego i moralnego jest pokuta, post i jałmużna. Stara biblijna szkoła,

Przetestowana przez mnichów od pierwszych wieków chrześcijaństwa.

 Post nie jest tym samym co dieta. Nie służy samodoskonaleniu, nie jest duchową kulturystyką. Celem postu jest pomoc we wzmacnianiu czujności w otwarciu się na Boga.

 Tak oto pisze św. Atanazy (IV wiek):

 ”Zauważ, co czyni post! Leczy on choroby, wysusza nadmierne soki w organizmie, przepędza złe duchy, nadaje duchowi większą przejrzystość, oczyszcza serce, leczy ciało i wiedzie w końcu człowieka przed tron Boży… Post jest ogromną siłą i niesie ze sobą przeogromne skutki.„

 Mnisi od wieków byli przekonani, że istnieje jakaś silna zależność między duszą i ciałem. Gdy ciało otrzymuje zbyt dużo jedzenia, także i duch staje się ociężały i otępiały. Nadmiar jedzenia zmniejsza duchową czujność człowieka. Zdrowie fizyczne i duchowe stanowią jedność.

 Dzięki praktyce postu człowiek odkrywa w co go właściwie „trzyma”. Czym naprawdę żyje? Co nadaje życiu prawdziwy smak? Wszystko bowiem, co dotyczy ciała przynosi także skutki na poziomie duchowym. Tak więc, żeby życie bardziej nam smakowało, człowiek powinien umieć dawkować sobie przyjemności. Przesyt powoduje nudę, otępia nasze zmysły (także duchowe), a w konsekwencji stępia wrażliwość na działanie Pana Boga.

Krzysztof Pałys OP

W Wielkim Poście wspominam często mojego znajomego z czasów, kiedy mieszkałem w jezuickim Kolegium Bellarmino w Rzymie. Znajomy łączył post, modlitwę i jałmużnę. W każdy piątek Wielkiego Postu nie szedł z kolegami z banku, w którym pracował, na lunch, ale przychodził do Bellarmino. Wpuszczałem go do domowej kaplicy, w której Eduardo – bo tak nazywał się ów Włoch – oddawał się trzem kwadransom modlitwy. Zaoszczędzone na posiłku pieniądze wrzucał do puszki na ubogich. Eduardo nie wymyślił sam tej praktyki, ale zastosował się do rady jednego z pisarzy chrześcijańskich z II wieku, który napisał: „W ów dzień, w którym pościsz, nie weźmiesz do ust niczego oprócz chleba i wody, obliczysz natomiast, ile być wydał dnia tego na twoje jedzenie. I sumę tę dasz jakiejś wdowie albo sierocie albo ubogiemu”. W ten sposób post, jałmużna i modlitwa tłumaczą się nawzajem i wspierają…

 Niektórzy twierdzą, że Ojcowie Kościoła najbardziej cenili jałmużnę. Cezary z Arles, mnich i biskup z V/XI wieku, przekonywał, że „post bez jałmużny umartwia tylko ciało, ale duszy nie rozjaśnia światłem miłości”. Ale Ojcowie Kościoła mówili też, że szczególnym rodzajem jałmużny jest wybaczenie krzywd i przebaczenie drugiemu. W modlitwie „Ojcze nasz” prosimy Boga o jałmużnę przebaczenia i wyrażamy naszą gotowość do przebaczania innym (wiążemy te dwa aspekty, bo kto nie umie przebaczać, ten nie umie także przyjąć przebaczenia).

Post, jałmużnę i modlitwę trzeba sobie dobrze zaplanować. W przeciwnym razie 40 dni szybko minie i stracimy kolejną szansę, aby odnaleźć samego siebie przed Bogiem, we wspólnocie z innymi.

o. Dariusz Kowalczyk SJ